Το πιο σημαντικό πράγμα που έμαθα σε μια καλοκαιρινή πεζοπορία

Κάθε καλοκαιρινή πεζοπορία αρχίζει πολύ πριν πατήσεις το πρώτο βήμα στο μονοπάτι.

Αρχίζει εκείνη τη στιγμή που ανοίγεις το παράθυρο, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και αποφασίζεις να αφήσεις πίσω σου τον θόρυβο της καθημερινότητας.Υπάρχουν πρωινά που μοιάζουν να ανήκουν μόνο στη φύση.

Πριν ακόμη ανατείλει ο ήλιος, ο κόσμος είναι διαφορετικός. Οι δρόμοι είναι άδειοι, ο αέρας έχει ακόμη τη δροσιά της νύχτας και το μόνο που ακούγεται είναι ένα απαλό θρόισμα από τα πεύκα. Εκείνες τις στιγμές νιώθω πως η φύση κρατά την ανάσα της, σαν να περιμένει κι εκείνη να ξεκινήσει μια καινούργια μέρα.

Κάθε φορά που ετοιμάζομαι για μια καλοκαιρινή πεζοπορία, έχω το ίδιο μικρό τελετουργικό. Βάζω έναν καφέ, ανοίγω το παράθυρο και κοιτάζω τον ουρανό που αλλάζει αργά χρώματα. Δεν βιάζομαι ποτέ. Η πεζοπορία αρχίζει πολύ πριν κάνεις το πρώτο βήμα στο μονοπάτι. Αρχίζει από εκείνη τη στιγμή που αποφασίζεις να αφήσεις πίσω σου τον θόρυβο της καθημερινότητας και να αφιερώσεις λίγες ώρες μόνο στον εαυτό σου.

Το σακίδιό μου ήταν έτοιμο από το προηγούμενο βράδυ. Νερό, λίγοι ξηροί καρποί, ένα φρούτο, η φωτογραφική μηχανή και ένα μικρό φαρμακείο. Μπροστά στη ντουλάπα δεν στάθηκα πολλή ώρα. Έξω θα είχε ζέστη, οπότε φόρεσα το αγαπημένο μου βαμβακερό μπλουζάκι. Ήταν μαλακό, άνετο και το είχα φορέσει αμέτρητες φορές. Δεν είχα κανέναν λόγο να πιστεύω ότι εκείνη ακριβώς η επιλογή θα γινόταν το σημαντικότερο μάθημα της ημέρας.

Ένα πρωινό που έμοιαζε τέλειο

Όσο όμως ο ήλιος ανέβαινε, η θερμοκρασία άλλαζε. Η πρωινή δροσιά έδινε τη θέση της στη ζέστη και το σώμα μου άρχισε να ιδρώνει περισσότερο. Ήταν απολύτως φυσιολογικό. Αυτό που δεν ήταν φυσιολογικό ήταν η αίσθηση που άρχισε να μου δημιουργεί το μπλουζάκι μου.

Στην αρχή ένιωσα απλώς την πλάτη μου να βρέχεται. Ύστερα το ύφασμα κόλλησε πάνω στο σώμα μου. Οι ιμάντες του σακιδίου το πίεζαν σε κάθε βήμα και, χωρίς να το καταλάβω, αντί να απολαμβάνω τη διαδρομή, άρχισα να σκέφτομαι συνεχώς πόσο άβολα ένιωθα.

Όταν σταμάτησα κάτω από ένα μεγάλο πεύκο για να πιω λίγο νερό, φύσηξε ένα απαλό αεράκι. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα πέρασα από τη ζέστη σε μια δυσάρεστη αίσθηση ψύχρας. Εκεί κατάλαβα ότι δεν έφταιγε ούτε η διαδρομή ούτε ο καιρός.

Εγώ είχα επιλέξει λάθος μπλούζα για εκείνη την καλοκαιρινή πεζοπορία.

Δεν είναι όλα τα καλοκαιρινά ρούχα ίδια

Μέχρι τότε πίστευα πως όλα τα καλοκαιρινά μπλουζάκια ήταν περίπου ίδια. Όμως η πεζοπορία δεν μοιάζει με μια βόλτα στην πόλη. Το σώμα ιδρώνει περισσότερο, η θερμοκρασία αλλάζει συνεχώς και τα ρούχα πεζοπορίας πρέπει να συνεργάζονται με το σώμα, όχι να το δυσκολεύουν.

Όταν επέστρεψα στο σπίτι, δεν έψαξα αμέσως νέες διαδρομές. Έψαξα να καταλάβω γιατί ένιωσα έτσι. Διάβασα, μίλησα με ανθρώπους που περπατούν χρόνια στα βουνά και ανακάλυψα ότι οι περισσότεροι δεν επιλέγουν τα ρούχα τους με βάση μόνο τη ζέστη, αλλά κυρίως με βάση τον τρόπο που συμπεριφέρονται όσο περπατούν.

Έτσι γνώρισα καλύτερα το μαλλί μερινό

Μαλλί το καλοκαίρι;

Θυμάμαι ότι χαμογέλασα όταν το άκουσα πρώτη φορά.

«Μαλλί το καλοκαίρι;» σκέφτηκα.

Μου φαινόταν παράλογο. Κι όμως, όσο περισσότερο διάβαζα, τόσο περισσότερο καταλάβαινα ότι το λεπτό μαλλί μερινό δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα που είχα στο μυαλό μου από τα βαριά χειμωνιάτικα μάλλινα.

Έμαθα ότι το μαλλί μερινό μπορεί να απορροφήσει υγρασία έως και το 35% του βάρους του, πριν αρχίσει να δίνει την αίσθηση ότι είναι βρεγμένο ή να κολλά στο δέρμα. Οι ίνες του απομακρύνουν τους υδρατμούς από το σώμα και τους απελευθερώνουν σταδιακά προς το εξωτερικό περιβάλλον, βοηθώντας το μικροκλίμα ανάμεσα στο δέρμα και την μπλούζα να παραμένει πιο σταθερό και άνετο.

Η διαφορά είναι ότι, ακόμη και όταν έχει απορροφήσει ιδρώτα, δεν αισθάνεσαι τόσο εύκολα εκείνη τη βαριά, βρεγμένη αίσθηση πάνω στο σώμα. Έτσι, η μπλούζα παραμένει πιο ευχάριστη κατά τη διάρκεια της διαδρομής και δεν σε κάνει να νιώθεις απότομα κρύο κάθε φορά που σταματάς στη σκιά ή φυσά ένα ελαφρύ αεράκι.

Η επόμενη διαδρομή ήταν διαφορετική

Την επόμενη φορά που βγήκα στο βουνό, επέλεξα μια μπλούζα από μαλλί μερινό και κατάλληλες κάλτσες πεζοπορίας. Δεν περίμενα να αλλάξει ολόκληρη η διαδρομή. Περίμενα απλώς να είμαι λίγο πιο άνετη.

Και όμως, άλλαξε.

Όχι επειδή περπάτησα πιο γρήγορα.

Όχι επειδή κουράστηκα λιγότερο.

Αλλά επειδή σταμάτησα να σκέφτομαι τα ρούχα μου.

Για πρώτη φορά ένιωσα ότι η μπλούζα πεζοπορίας έκανε ακριβώς αυτό που έπρεπε: τίποτα. Δεν την πρόσεχα. Δεν κολλούσε στο σώμα μου, δεν με ενοχλούσε και δεν μου αποσπούσε την προσοχή από όσα πραγματικά είχαν σημασία.

Κοίταζα τα πεύκα που λικνίζονταν με τον αέρα, άκουγα το θρόισμα των φύλλων και απολάμβανα τη διαδρομή όπως της άξιζε.

Η καλοκαιρινή πεζοπορία χρειάζεται καλύτερες επιλογές

Από εκείνη τη μέρα κατάλαβα ότι η καλοκαιρινή πεζοπορία δεν χρειάζεται περισσότερα πράγματα, αλλά καλύτερες και πιο συνειδητές επιλογές. Δεν αρκεί μια μπλούζα να είναι απλώς λεπτή ή να φαίνεται δροσερή όταν τη φοράς στο σπίτι. Πρέπει να παραμένει άνετη όταν το σώμα ζεσταίνεται, όταν ο ιδρώτας αυξάνεται, όταν το μονοπάτι γίνεται πιο απαιτητικό και όταν ένα ξαφνικό αεράκι σε βρίσκει ιδρωμένη στη σκιά.

Άρχισα λοιπόν να επιλέγω τα ρούχα πεζοπορίας μου με μεγαλύτερη προσοχή. Μια μπλούζα από μαλλί μερινό, ένα καλό ζευγάρι κάλτσες πεζοπορίας και υφάσματα που αναπνέουν φυσικά δεν ήταν πλέον για μένα απλώς μέρος του εξοπλισμού. Ήταν ένας τρόπος να αισθάνομαι πιο άνετα και να αφήνω τη σκέψη μου ελεύθερη να ακολουθεί το μονοπάτι, αντί να επιστρέφει συνεχώς σε όσα με ενοχλούσαν.

Γιατί η σωστή μπλούζα πεζοπορίας δεν χρειάζεται να τραβά την προσοχή σου. Το αντίθετο. Πρέπει να γίνεται τόσο φυσικό κομμάτι της διαδρομής, ώστε να ξεχνάς ότι τη φοράς. Και όταν συμβαίνει αυτό, μπορείς επιτέλους να κοιτάξεις γύρω σου, να παρατηρήσεις το φως ανάμεσα στα δέντρα, να ακούσεις τον άνεμο στα φύλλα και να απολαύσεις πραγματικά κάθε βήμα.

Το πιο σημαντικό μάθημα

Όταν τελειώνει μια καλοκαιρινή πεζοπορία, δεν θυμάσαι τελικά τη μάρκα της μπλούζας που φορούσες ούτε πόσες φορές σταμάτησες για να ξεκουραστείς. Δεν μένουν στη μνήμη οι μικρές δυσκολίες της διαδρομής, αλλά οι στιγμές που σε έκαναν να νιώσεις πραγματικά παρούσα.

Θυμάσαι το φως που περνούσε ανάμεσα από τα πεύκα και ζωγράφιζε μικρές χρυσές σκιές πάνω στο μονοπάτι. Θυμάσαι τη μυρωδιά του δάσους, τον καθαρό αέρα που γέμιζε τα πνευμόνια σου και εκείνη τη σιωπή που δεν ήταν ποτέ πραγματικά σιωπή, γιατί μέσα της υπήρχαν τα φύλλα, ο άνεμος και ο ήχος των βημάτων σου πάνω στις πέτρες.

Θυμάσαι τη στιγμή που έφτασες πιο ψηλά και γύρισες να κοιτάξεις όλη τη διαδρομή πίσω σου. Το χαμόγελο που ήρθε χωρίς να το σκεφτείς. Την κούραση που ξαφνικά έμοιαζε μικρή μπροστά στη θέα. Και εκείνη τη βαθιά ικανοποίηση που νιώθεις όταν καταλαβαίνεις ότι το σώμα σου σε έφερε μέχρι εκεί.

Αυτό ήταν τελικά το σημαντικότερο μάθημα που πήρα από εκείνη την καλοκαιρινή πεζοπορία: οι σωστές επιλογές δεν πρέπει να τραβούν την προσοχή μας. Πρέπει να μας αφήνουν ελεύθερους να ζήσουμε τη στιγμή, να ακούσουμε τη φύση και να θυμόμαστε τη διαδρομή για όλα όσα μας χάρισε, όχι για όσα μας ενόχλησαν.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αξία κάθε όμορφης εξόρμησης. Για λίγες ώρες αφήνεις πίσω σου τον θόρυβο, τις υποχρεώσεις και όλα όσα σε βαραίνουν. Περπατάς, αναπνέεις και θυμάσαι ξανά πόσο λίγα χρειάζεται ο άνθρωπος για να νιώσει πραγματικά ευτυχισμένος.